अर्थ के अस्तित्वको ? लड्ने उठ्ने र चल्ने मात्रै हो ? वा सास फेर्ने र बाँच्ने मात्रै हो ? सपना हुन्छन्, नहुने होइनन् सपना देखिन्छन्, नदेखिने होइनन् तर, कति राख्ने, कति फ्याँक्ने ? कति सम्झिने, कति बिर्सिने ? हिसाबकिताब लेखाजोखा कसले गर्दियोस् र खै ? बरु, पर्खिऊँ, हेरूँ के हुन बाँकी छ ? पर्खिऊँ, हेरूँ के देख्न बाँकी छ ? अहिलेलाई, सास फेरौँ, बाँचौ सपना देखौँ, साँचौँ टिल दि एन्ड ।
नियाल्दा भविष्यका सुनौला पथ उमङ्गका लहरहरु, खुशीयालीका छालहरु, र सन्तुष्टिका झोँकहरुले बेलाबेला उन्मादै बनाइदिन्छन् मलाई ! ती प्रहरहरु समेटी, ती क्षणहरु कैद गरी, ती पलहरु सम्झी, आशा अनि उत्साहका साथ हौसलाका श्रोत बन्छन् दिनरात। तर डरको अनुभूति छोड्न चाहदैन मन नानाथरी सोच अनि झमेलामा छन् कुलेलम ठोक्छन कहाँ अगिका उत्साहहरू ? मलिन हुन्छन् किन घरीघरी यी चाहहरु ?
मेरो मुटको धड्कन बादलसँगै पठाइदिएको छु तिमीकहाँ जब वर्षा बनि बर्सिने छ बादल तिमी सुन्नेछौ मेरो धड्कन मेरो मुटुको ढुकढुकी जब स्पर्श गर्नेछौ तिमी बर्सिरहेको पानी महसुस गर्ने छु म तिमीले राखेर मेरो छातीमा तिम्रो शिर, अनि सुन्दै मेरो मुटुको चाल भन्नेछौ तिमी- “निर” “तिम्रो मुटुको धड्कनमा म मेरो नाम सुन्दै छु ।”
Comments
Post a Comment